Tokyo

1.09.10 godzina 8.10 samolot ląduje w Tokyo, lotnisko Naritta. Szczerze mówiąc , to ledwo stoję na nogach. Wyczerpująca podróż, dwie nieprzespane noce i to straszne uczucie w żołądku po samolotowych specjałach...Kto jak kto, ale ja nigdy nie mogę przejść gładko przez odprawę.. Powieki nabrały niesamowitej wagi, ledwo daję radę utrzymać je otwarte by nie zapaść w sen.. W głowie pustka, ciąży tylko jedna myśl- gdzie mogę się położyć, odpocząć, choć na chwilę przymknąć oczy, zapaść w cudowny , kojący sen? Niestety, moje dokumenty zwróciły uwagę celników. Zostałam zaproszona do dziwnego ,białego pokoiku, gdzie nakazano mi czekać. Biel ścian biję po oczach, a nieznośna cisza szumi w uszach. Czy czas stanął w miejscu??

Już chyba wszystko dobrze, jakiś miły  pan odprowadził mnie do wyjścia żegnając sympatycznym uśmiechem. 

Odebrać walizkę, zadzwonić, kupić bilet. Fuck! Telefon nie działa! Ok, let's use the japaneese telephon..

Na zewnątrz ciepło, duszno, aż w głowie się kręci. Pierwszy papieros po podróży. Właściwie to chyba nie był najlepszy pomysł, jego smak mnie odrzuca, czuję, że zaraz zemdleję...

Ładny autobus, klimatyzacja, nikt nie dyszy mi nad uchem.. Jadę próbując podziwiać widoki, ale głowa ciąży, nie potrafię jej utrzymać.. Ogarnij się! Nie można spać, a co jak przegapisz wysiadkę? Dość przygód na dziś, ten dzień i tak jest pełen wrażeń.

Siedzę w hotelu, w umówionym miejscu i nikt nie przychodzi. Zapomnieli? Źle usłyszałam kierunek, nie to miejsce docelowe? Mam to gdzieś, prześpię się na hotelowej kanapie...

Excuse me, excuse me.. somebody call us, they want to talk to you I guess, could you pick up the phone?

Oh, tak, znaleźli mnie! 

Nie, nie. To nie ze mną chcieli rozmawiać. O Jesus, jak długo jeszcze? Obracam głowę ku wyjścia. Hmm, ktoś idzie w moją stronę w przekonaniu, że wie kim jestem. Thank's God!

O tak! W końcu coś zaskakująco pozytywnego! Mam swój własny pokój! Nie mogę w to uwierzyć. Piękny mały pokoik, w pełni wyposażony. Tak, tak, jest tu wszystko czego potrzebuję.

Szybki prysznic , nastawić budzik i do łóżka. O niczym innym teraz nie marzę, jak tylko wtopić swoje zmęczone ciało w pościel mojego nowego, czystego wielkiego łóżeczka. 

Coś dzwoni, co to jest? Co właściwie dzieję się w okół mnie, gdzie ja jestem? To telefon, nie, nie, nie! Tylko nie to, Hallo? Pięknie, budzik nie dał rady przebić się przez mur mego twardego snu. Koszulka, spodnie, buty, torebka i już mnie nie ma... 

Swoją drogą jak można wymagać ode mnie dobrego wyglądu po takiej podróży? No tak, cztery miejsca zaliczone, 9 p.m upragniony powrót do hotelu... I teraz jest pięknie..  teraz idę spać..